سلام ... این بار می خواهم به کلامی دیگر با تو سخن بگویم . این بار می خواهم هر آنچه در دل دارم و ندارم در ساغر ترک برداشته ی معرفتت خالی کنم . پس سلام ... . هر آنچه دوست داری به جای نقطه چین بگذار هر آنچه فکر می کنی هستی چرا که هنوز هم نمی دانم کیستی.اگر بگویم دستها از نوشتن خشکیده باور می کنی ؟ اگر بگویم نمی دانم عاشقم یا نه باور میکنی ؟اگر بگویم نمی دانم چند شنبه است باور می کنی ؟ اگر بگویم نمی دانم درختهای حیاط خانه شکوفه زده اند یا نه باور می کنی ؟ اگر بگویم نمی دانم چند سال است بهار را می بینم باور می کنی ؟ اگر بگویم نمی دانم چیستم باور می کنی ؟ نمی دانم شاید هم باور نکنی ولی می دانم تنها چیزی که باور نداشتی من بودم .فرسنگ ها از آنچه بودم فاصله گرفتم و اینک این من مانده ام و حیاطی که به چشمم خشکیده ولم یزرع است گر چه هنوز هم برپاست و طراوت از هر گوشه اش می بارد . چرا که چشم ها هرآنچه زیبا بود دید و بعد از آن ... . بهار دید و خزانش را ، عشق دید و نفرتش را ، با تو بودن دید وبی تو بودنش را ، پس مپرس که چرا هیچ چیز به چشمم زیبا نیست چرا که زیبا ترین زیبایی هازشت ترین زشتی ها را به همراه داشت . پس در این دنیایی که فنا از هز گوشه اش می بارد هیچ چیز زیبا نیست . پس سلام زیبا ترین بهار که همچون نسیمی درخت های نابارور زندگی ام را شکوفه باران کردی و با هر قدمی که در کویر دلم گذاشتی علف هایی هرچند هرز رویاندی و سلام زشت ترین خزان که همچون طوفانی وزیدی و هر چه طراوت بود با خود بردی و تنها باز مانده ات برگ های خشکی اندکه خش خش اش هر گوش شنوایی را آزار می دهد .این بار بگذار به جای نقطه چین این الفاظ را به کار برم چرا که بهار و خزان نمایانگر تمام آنچههستیم نیستند .پس سلام زیباترین و سلام زشت ترین ...باز هم باد می وزد وباز هم اندام سست مرا همچون بیدی مجنون به لرزه می اندازد ، آری باز همباد می وزد ،باز هم باد ...تنها مسافری که بی آنکه برگهای زردو خشکت را خرد کند می آید و می رود . تنها آشنایی که بی_ همابا به در خانه می کوبد وتنها همدمی که صدای زوزه اش لحظه ای خانه را در سکوت نمی گذارد.باز هم باد می وزد و من هر بار آرزو می کنم که ای کاش به جای برگ ها و ابرها باد چیزهای دیگریرا می برد . ای کاش عشقت را می برد که همچون خانه های متروک در پستوی دلم تار عنکبوتبسته . ای کاش بویت را می برد تا شاید گلهای حیاط خانه آبروی خود را پس گیرند و ای کاش تو را می برد تا هیچ گاه چشمهایت را به خود خیره نمی دیدم . نه اشتباه می کنم به جای این هم کار ای کاش مرا می برد ، به جایی که نه تو باشی و نه بویت و نه عشقت ... .آری باید بروم نه دارم می روم ، نه با باد بلکه باپاهای لاغر و سستم و آخرین نامه ام را با آنکه می دانم هیچ گاه بدستت نخواهد رسید می نوسم و برای آخرین بار و آخرین جمله ، فقط می گویم :

سلام زیباترین ... .